การวิ่งกระโดดไกล อาจเป็นการเล่นกีฬาที่ดูคุ้นเคยกันดีสำหรับหลายๆ คนส่วนหนึ่งก็มาจากว่ากีฬาชนิดนี้เป็นกีฬาที่สามารถเล่นได้ง่าย

การวิ่งกระโดดไกล

การวิ่งกระโดดไกล  ลังจากการกระโดดสมบูรณ์แล้วเดินย้อนกลับมาทางกระดานเริ่ม ใช้ท่ากระโดดแบบลังกาหน้า

กรีฑาประเภทลาน ประกอบด้วยในการวิ่งกระโดดไกล การวิ่งกระโดดสูง การทุ่มน้ำหนัก การขว้างจักร และการพุ่งแหลน แต่ละประเภทต้องอาศัยทักษะที่แตกต่างกัน โดยการวิ่งกระโดดไกล ในระบบการทำงานของร่างกายในระหว่างประสาทและกล้ามเนื้อต้องมีความสัมพันธ์กัน จะเป็นการช่วยให้สามารถบังคับส่วนต่าง ๆ ของร่างกายได้อย่างนิ่มนวลและถูกต้องตามจังหวะที่ต้องการ ในการวิ่งกระโดดสูงต้องรู้จักจังหวะการกระโดด การสปริงตัวขึ้น การลอยตัวในอากาศ และการลงสู่พื้นได้อย่างปลอดภัย การทุ่มลูกน้ำหนักต้องรู้จักการทรงตัว การกระโดดได้อย่างคล่องแคล่วว่องไว และเป็นการใช้แรงส่งลูกน้ำหนักให้ไปไกลที่สุด เป็นการขว้างจักรต้องอาศัยการเหวี่ยงตัว และจังหวะที่ดีในการเหวี่ยงจักร รวมทั้งต้องมีความรวดเร็วว่องไว ประสาทและทักษะในการเคลื่อนไหวดี การพุ่งปล่อยแหลนออกไปในท่าที่ถูกต้องรู้จักจังหวะการวิ่ง เป็นการบังคับแหลนควรเรียนรู้ทำความเข้าใจ และฝึกปฏิบัติอย่างสม่ำเสมอ

การวิ่งกระโดดไกล (Long Jump )[แก้ไข]
การวิ่งกระโดดไกลมีหลายแบบ เช่น การวิ่งกระโดดไกลแบบงอตัว แบบก้าวขาในอากาศแบบแอ่นตัว ในที่นี้จะขอยกตัวอย่างการวิ่งกระโดดไกลแบบงอตัว ซึ่งมีเทคนิคและกติกาดังนี้

เป็นเทคนิคของการวิ่งกระโดดไกล การวิ่งกระโดดไกลแบบงอตัวนับว่าเป็นท่าพื้นฐานเบื้องต้น เพราะเป็นแบบที่ลอยตัวง่าย ๆ เหมาะกับเด็กหรือผู้ที่ฝึกหัดใหม่ ซึ่งมีเทคนิคโดยทั่วไป ดังนี้

การวิ่งก่อนกระโดด การวิ่งก่อนการกระโดดจะเริ่มตั้งแต่ก่อนออกวิ่งจนกระทั่งวิ่งไปเหยียบกระดานเพื่อกระโดด ในท่าเตรียมพร้อมก่อนออกวิ่ง ให้ยืนเท้าใดเท้าหนึ่งอยู่ข้างหน้า อีกเท้าหนึ่งอยู่ข้างหลังโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย ยกมือข้างที่อยู่ตรงกันข้ามกับเท้าที่อยู่หน้าขึ้นระดับหน้าผาก ส่วนมืออีกข้างหนึ่งยกขึ้นระดับเอว งอศอกขึ้นข้างหลังเล็กน้อย ระยะทางวิ่งก่อนการกระโดดสำหรับผู้ฝึกหัดใหม่นั้นไม่ควรเกิน 20 เมตร ผู้วิ่งจะต้องวิ่งเพิ่มความเร็วขึ้นเรื่อย ๆ จนกระทั่งถึงความเร็วสูงสุด เพื่อให้มีกำลังในการกระโดดมากขึ้น มีการทรงตัวที่ดี มีจังหวะและความแม่นยำในการเหยียบไม้กระดานเริ่มกระโดดได้อย่างถูกต้อง จึงควรกำหนดช่วงระยะทางและอัตราความเร็ว ในการวิ่งโดยทั่วไปนิยมแบ่งออกเป็น 3 ช่วง ดังนี้

ช่วงที่ 1 จากจุดเริ่มต้นไปประมาณ 4 เมตร ใช้ความเร็วในการวิ่งประมาณ ครึ่งหนึ่ง ของความเร็วสูงสุด
ช่วงที่ 2 ระยะทางต่อจากระยะทางช่วงแรกไปอีกประมาณ 6 เมตร ใช้ความเร็วในการวิ่งประมาณ 3 ใน 4 ส่วน ของความเร็วสูงสุด
ช่วงที่ 3 ระยะทางต่อจากช่วงที่สองจนถึงกระดานเริ่มกระโดดประมาณ 10 เมตร ใช้ความเร็วในการวิ่งประมาณ 95 – 100 % ของความเร็วสูงสุด

การกระโดดขึ้นจากพื้น เมื่อวิ่งมาด้วยความเร็วสูงสุด ลำตัว ศีรษะ หน้าอก อยู่ในลักษณะตั้งตรง ก้าวสุดท้ายที่จะเหยียบกระดานเริ่มนี้ให้ก้าวยาวกว่าเดิมเล็กน้อย เมื่อส้นเท้าจรดพื้นริมกระดานเริ่มนั้น เท้าเกือบตึง ต่อจากนั้นให้งอเข่าเล็กน้อย จังหวะติดต่อกันนั้นน้ำหนักตัวจะเคลื่อนไปข้างหน้าตามแรงส่งที่วิ่งมา ฝ่าเท้าจะตบกระแทกกระดานเริ่ม สปริงข้อเท้าและถีบส่งขึ้นด้วยปลายเท้าในลักษณะเขย่งเต็มที่ ส่วนเท้าอีกข้างหนึ่งงอเข่า ยกขาท่อนล่างขึ้นพร้อมที่จะเหวี่ยงสลับกันกับขาที่ใช้ก้าวเพื่อช่วยในการทรงตัว ขาข้างที่เหวี่ยงนำจะเหวี่ยงขึ้นในลักษณะงอเข่า ขณะที่ตัวลอยขึ้นพยายามให้ตัวตั้งตรง

การลอยตัวในอากาศ ขณะเหวี่ยงขานำขึ้นเข่าจะงอและส่งตัวขึ้นจากพื้นด้วยขาข้างที่เหยียบกระดานเริ่ม แขนจะเหวี่ยงไปข้างหน้าให้สัมพันธ์กับขา ตามองไปข้างหน้าขนานกับพื้นและกระตุกเข่าขึ้นมาข้างหน้ารวบชิดกับขาข้าที่เหวี่ยงนำซึ่งคอยอายู่แล้ว

การลงสู่พื้น ขณะที่ลำตัวเริ่มทำมุมตกลงสู่พื้นให้เหยียบขาทั้งสองไปข้างหน้าให้มากที่สุด โดยไม่เหยียดเอว แขนทั้งสองจะเหวี่ยงไปข้างหน้าทันที ที่ส้นเท้าทั้งสองสัมผัสพื้นทรายให้เหวี่ยงแขนทั้งสองไปข้างหลัง แล้วก้มตัวไปข้างหน้าโดยเร็วพร้อมกับงอเข่า พับเอว เหวี่ยงแขนไปข้างหน้าตามลำดับ ท่าการลงสู่พื้นควรเน้นและฝึกหัด คือ พยายามเหยียดเท้าไปข้างหน้าด้วยการเหยียดเข่าส่วนเอวยังคงพับและเหวี่ยงแขนกลับหลัง เพื่อให้ตัวโน้มไปข้างหน้ามากที่สุด

กติกาในการแข่งขันเบื้องต้น การทำผิดกติกาของผู้เข้าแข่งขัน มีดังนี้
ล้ำกระดานกระโดดด้วยส่วนหนึ่งส่วนใดของร่างกาย ไม่ว่าจะกระโดดหรือไม่ก็ตาม กระโดดจากนอกกระดานเริ่มนอกปลายสุดด้านใดด้านหนึ่ง ไม่ว่าจะล้ำเส้นเริ่ม หรือก่อนถึงเส้นเริ่มในแนวของเส้นเริ่มที่ยื่นออกมา ถูกพื้นภายนอกหลุมทรายก่อนที่จะลงสู่หลุมทราย หลังจากการกระโดดสมบูรณ์แล้วเดินย้อนกลับมาทางกระดานเริ่ม ใช้ท่ากระโดดแบบลังกาหน้า…

ประวัติการเล่น ตะกร้อลอดห่วง การเล่นตะกร้อลอดห่วงช่วยให้ผู้เล่นได้พัฒนาคุณค่าด้านร่างกายได้แก่ความแข็งแรง

ประวัติการเล่น ตะกร้อลอดห่วง

ประวัติการเล่น ตะกร้อลอดห่วง  คุณค่าด้านอารมณ์ได้แก่ฝึกความมั่นคงทางอารมณ์ คลายความเครียด พัฒนาสติปัญญาได้แก่ฝึกการคิด การตัดสินใจ

ประวัติการเล่น ตะกร้อลอดห่วง

ได้มีการคิดริเริ่มการเล่นตะกร้อลอดห่วงขึ้นในกรุงเทพฯ (ราชบัณฑิตยสถาน, ๒๕๑๖ – ๒๕๑๗) โดยได้มีการนำวิธีเล่นตะกร้อเตะวง ผสานกับท่าเตะต่างๆในการเล่นตะกร้อพลิกแพลงที่ได้มีการเล่นอยู่บ้างแล้ว เพิ่มการแขวนห่วงที่ประดิษฐ์ขึ้นห้อยไว้สูงจากพื้นตรงกลางสนามเล่น เพื่อให้ผู้เล่นเตะป้อนลูกตะกร้อกันไปมาโดยมีจุดมุ่งหมายให้ลูกตะกร้อลอดเข้าไปในห่วงที่แขวนเอาไว้ ลูกที่เข้าไปในห่วงจะได้คะแนน ท่าเตะที่ทำให้ลูกเข้าไปในห่วงยิ่งพลิกแพลงยากมากเท่าไร ก็จะยิ่งได้คะแนนมากขึ้น ตามที่ได้มีการกำหนดคะแนนของแต่ละท่าเตะไว้ ในระยะแรกเป็นการทดลองเล่นและเผยแพร่วิธีการเล่น จึงเป็นการเล่นแสดงเท่านั้น

วิธีการเล่น เล่นกันเป็นทีมในสนามที่เขียนพื้นเป็นวงกลม นำห่วงสามเส้า(สามด้าน)แขวนห้อยสูงจากพื้นไว้ตรงกลางวง ให้ผู้เล่นในทีมเดียวกันเตะป้อนลูกตะกร้อโต้กันไปมา พยายามให้ลูกตะกร้อลอดเข้าไปในห่วง ก็จะสามารถได้คะแนน ตามความง่ายยากของท่าที่เตะลอดเข้าไปในห่วง เมื่อหมดเวลาหรือหมดโยนจะนำคะแนนของทุกคนทุกท่าในทีมที่เตะลอดเข้าไปในห่วงตามกติกาที่ได้มีการกำหนด มารวมกันเป็นคะแนนของทีมนั้น ทีมที่ทำคะแนนได้มากที่สุดก็จะเป็นทีมที่ชนะ ท่าเตะมีทั้งท่าที่ใช้เท้า แข้ง เข่า ศอก ไหล่ ศีรษะ ทั้งท่าเตะด้านหน้า ด้านข้าง ด้านหลัง มีทั้งยืนเตะ กระโดดเตะ และมีการเตะให้ลอดบ่วงมือไปลอดเข้าห่วงที่แขวนไว้ด้วย เป็นวิธีการเล่นที่วิจิตร พิสดาร และสวยงาม  เคารพในกฎกติกา คุณค่าด้านวัฒนธรรมได้แก่การฝึกการเรียนรู้วัฒนธรรม คุณค่า ค่านิยมไทยที่เกี่ยวกับประโยชน์ของหวาย การสานลูกตะกร้อ การผลิตห่วงสามเส้า และวิธีการเตะตะกร้อด้วยลีลาท่าทางต่างๆที่สวยงามโดดเด่นมีความหมายเป็นเอกลักษณ์ไทยแท้เป็นต้น